Lola

Prinses
Lola

11 juni 1992 - 3 mei 2007

27 juni 2004

Lola is geboren op 11 juni 1992. Op 3 mei 2007 heb ik haar moeten laten inslapen nadat ze in korte tijd erg ziek werd. Ik vond het moeilijk te verkroppen omdat zij van al mijn katten altijd het gezondst was en ik was ervan overtuigd dat ze de anderen zou overleven. Op de weblog staat hoe e.e.a. is verlopen. Hier zet ik foto's van het verloop van haar leventje. Prinses Lola omdat ze altijd heel elegant, rank en slank was. Als je haar boven aan de staart kriebelde kwam ze zover met haar achterste omhoog dat ze soms alleen op haar voorpootjes balanceerde. Bovendien gedroeg ze zich ook echt als een nuffig prinsesje zoals je die uit sprookjesboeken kent.

Op 3 augustus 1992 is Lola bij mij gekomen, samen met haar zus Plumo. Op dat moment had ik net Boeffie erbij gekregen, omdat ik Pemmetje zo zielig alleen vond, maar het wilde niet zo klikken tussen die twee. Waarschijnlijk pakte ik het ook verkeerd aan in die tijd. Wist ik veel. Maar goed, ik dacht dat een kitten het ijs zou kunnen breken. Toevallig hoorde ik bij de zonnestudio van iemand die een nestje had gevonden van een zwerfkat. Ze hebben het nestje ondergebracht in een caravan op het erf en er waren nog twee poesjes over. Ik ging erheen om een poesje uit te zoeken en kwam later natuurlijk thuis met twee poesjes omdat de mensen de andere op straat terug zouden zetten als die oud genoeg was.
Tussen de poesjes en Boeffie klikte het meteen. Ze hebben hem als papa in hun hartjes gesloten. Tussen hun en Pemmetje en later ook Beauty is het nooit echt goed gegaan. De twee kleintjes waren simpelweg te wild zo van de straat.

Lola (rechts) en Plumo als kittens.

Lola was wel een poesje met een gebruiksaanwijzing. Zo kon ik haar overal aaien. Niet veel katten vinden dat prettig. Maar zij draaide om en om en vond het heerlijk om vooral op haar buikje gekriebeld te worden. Zolang je het maar met 1 hand tegelijk deed. Zodra je haar met twee handen vastpakte raakte ze in paniek en ging door roeien en ruiten om weg te komen. Ze was net een slangetje op zo'n moment en ze won altijd. Ze was een feest om naar te kijken als ze in haar eentje aan het spelen was. Ook hier nog als kitten. Ze was hier niet ouder dan 10 maanden.

Ze kon ook ontzettend snurken en als ze spinde (spon?) dan was dat heel mooi om te horen. Het leek net of er dan drie katten aan het spinnen waren. Heel bijzonder. Als kitten apporteerde ze ook altijd de speeltjes. Erg handig. ;-) En toen ik in die tijd nog alleen woonde sliep ze als een klein bolletje op het kussen naast mij. Het eerste dat ik zag als ik wakker werd was Lola. Hier in Lelystad kwam ze weer wat nader tot mij. Helaas mocht ze niet meer meemaken om naar een ruimere woning te verhuizen waar ze lekker had kunnen rennen.

Verder was ze onmogelijk om pilletjes te geven. We hebben het wel eens geprobeerd met drie mensen tegelijk haar vast te houden, maar ze wist zich altijd los te wurmen. De truc met de handdoek werkte ook niet. Hoe strak ook, ze wist altijd een pootje vrij te maken, en met haar nageltjes als scheermesjes in de aanslag kwam ze altijd als winnaar uit de strijd. Geheel voldaan ging ze dan haar voorpootjes zitten wassen terwijl ze je vanuit haar ooghoeken stiekem zat te bekijken.

Omdat ik vroeger altijd dia's maakte heb ik niet echt foto's uit haar jeugd. Ik heb wel een diascanner, maar simpelweg (nog) niet de ruimte om me heen om foto's uit te zoeken en te scannen. Hopelijk als ik een andere woning heb. Dus bij deze een kleine greep uit haar leventje.

Net gesteriliseerd.