Het is heel naar gelopen allemaal met Pem.
De gezwellen in haar hals en gezicht (zie 'Pemmetje verteld') bleven groeien en ik heb steeds gezegd dat ik haar wilde laten inslapen voor ze echt last ging krijgen.

Woensdag 7 augustus 2002 begon ik dingen aan haar te zien. Ze werd trager, mauwde vreemd, en kon niet meer goed over de rand van haar best wel hoge mand stappen. Ik besefte toen dat de tijd was gekomen ermee te stoppen.
Om haar eventueel komend leed te besparen heb ik de dierenarts gebeld en een afspraak gemaakt om haar te laten inslapen. Dat zou zaterdag 10 augustus om half 11 hier thuis gebeuren. Ze was n.l. ontzettend bang als ze naar de praktijk moest. Helaas was een van de dierenartsen ziek, dus kon het niet eerder. Wel sprak ik af eerder te komen als het echt niet meer zou gaan. Maar ik verwachtte dat zaterdag geen probleem zou zijn. Ik handelde uit voorzorg. Ze had namelijk die ochtend nog wel lekker gegeten, en de maandag ervoor nog net zo hard met de anderen meegemiauwd toen ik vis aan het koken was. Ook dinsdag heeft ze nog heerlijk mee gesmuld en kon ze nog best in hoge rieten haar mandje komen. Ze was alleen wat slomer dan anders, maar ik dacht eigenlijk dat dat nog van het warme weer kwam.

De foto hieronder is op 28 juli 2002 gemaakt:

Ze is op deze foto nog helemaal ok. Lag onder mijn stoel te bedelen om snoepjes.

Plotseling echter ging het diezelfde dag nadat ik de dierenarts had gebeld heel snel achteruit. Ze bleef maar liggen. Op het balkon ging ze languit in een plas water liggen en likte die leeg. Ze begon steeds langzamer te worden. Alsof ze wist wat er ging gebeuren. Ik ging vaker naar haar toe om haar te checken en de ene keer zat ze gewoon rechtop en keek me aan, en de andere keer lag ze maar te liggen. Het zag er toen niet naar uit dat er iets echt vreselijk mis was.
Toen ik de dierenarts had gebeld, heb ik nog wat foto's van haar gemaakt. Op de middelste foto zie je toch wel duidelijk dat ze zich niet goed voelt. Zelf zag ik deze blik pas toen ik deze foto ging bekijken. Ik schrok daarvan, ondanks dat ik de dierenarts al had gebeld, had ik deze blik niet herkend, terwijl ik dit bij 'vreemde' katten wel zie. Ik hoop dit bij mijn andere katten eerder te zien.

foto's: 07-08-2002 10:52u 

Ik begreep het niet en had niet door wat er aan het gebeuren was. Tegen de avond werd het echt erg; ze zette een paar stapjes, ging liggen en zo steeds verder. Op een bepaald moment knielde ik bij haar, aaide haar met mijn rechterhand over haar kopje en toen trok ze met een  pootje mijn linkerhand over de grond naar haar toe. Ik zat vreselijk te huilen toen en schreeuwde bijna om mijn vriend die even was gaan fietsen, maar toen ik hem belde ging zijn telefoon hier over! 
Gelukkig kwam hij niet veel later thuis en toen hebben we haar meteen in een draagmand gelegd en zijn als een gek naar de spoedkliniek gereden. Onderweg werd het alleen maar erger. Ze hapte naar adem en schokte vreselijk. De hele weg hield ik de mand goed vast om de schokken van de weg op te vangen. De dierenarts die ons hielp stelde nog voor haar op te knappen, maar toen ik e.e.a. uitlegde ging ze meteen akkoord met euthanasie. Pem hoefde niet meer te lijden.

Ik weet niet en zal nooit weten wat er nu zo plotseling aan de hand was. Maar dit had ik juist willen voorkomen. Mijn eerste kat die overlijdt en dan op zo'n manier. Na overleg met de dierenarts heb ik besloten haar niet open te laten snijden om achter de oorzaak te komen. Ze was nog zo mooi en dat wilde ik niet verpesten. We hebben haar weer mee naar huis genomen om nog even bij haar te kunnen zijn. De andere katten hadden er geen aandacht voor, behalve Boeffie, maar die heeft een draadje los hangen. Ik heb haar nog wat gewassen en haar toen netjes gelegd in een draagmand.

We hebben haar individueel laten cremeren en haar as hebben we in een mooie urn later opgehaald. Die bewaar ik tot ik een huis met tuin heb. Dan maak ik een mooi plekje voor haar. Ik had zo gehoopt die tuin al te hebben toen ze er nog was. Ze vond het heerlijk op het balkon. Als het regende (ook met onweer) zat zij met haar neusje in de lucht te genieten van alles dat voorbij kwam. Voor de dierenarts was ze bang, maar donder en bliksem vond ze prachtig!

Pemmetje verteld

Ik ben ongeveer geboren rond 28 april 1986. Ik woonde eerst bij Tanja met nog meer katten en ook honden.Toen ik 2 jaar oud was, kon ik helaas niet langer bij Tanja blijven.
Samen met mijn vriendje Spooky ben ik toen bij Loes gaan wonen. Spooky was pas een half jaar oud, maar bij Loes bleek hij er niet tegen te kunnen om in een huis te wonen. Tanja heeft toen voor hem een ander huis gevonden waar hij heel veel buitenruimte heeft. Ik heb dat niet nodig hoor. Ik vermaak me prima zo! Nadat Spooky weg was gegaan werd ik een beetje eenzaam. Loes de hele dag op haar werk, (John woonde hier toen nog niet), dus ik schreeuwde het uit van ellende. Gelukkig hoorde de benedenbuurman dat. Hij vertelde aan Loes dat ik de hele dag 'mama, mama' riep. Loes heeft het er nu nog steeds over. Ja, "echt waar" zegt ze dan. "Zo klonk het echt". Maar goed. Toen is Boeffie erbij gekomen. En dat vond ik helemaal niet leuk. Want ik wilde helemaal geen kattenvriendje, ik wilde dat Loes gewoon vaker thuis was!

Deze foto's zijn nog van bij Tanja thuis.

En deze zijn bij Loes gemaakt.

Pech, pech, pech

In Februari 1999 had ik wat raars. Een rare 'vochtbult' op m'n kop. Een cyste volgens de kattendokter. Het deed geen pijn, maar elke keer zat het vol vocht en dan was het een heen en weer wiebelend gevaarte. Als ik in of uit de kattenbak ging stootte ik wel eens en dan ging de bult kapot, had ik al dat vocht in mijn gezicht. Dus ook al vond de dierenarts het niet echt nodig, want het was niet gevaarlijk, Loes heeft hem toch weg laten halen.

Dat was op 24 Maart 1999. Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor want ik liep een hele tijd voor gek met die racebaan op m'n kop, maar mijn haren zijn weer aangegroeid en je ziet er niets meer van. Zo ben ik weer mooi!! Maar ja... toen kreeg ik dat melanoom in mijn oog...

Het melanoom

4 augustus 2000
 

Ik had al een tijdje een plekje in mijn ooghoek..Volgens de dierenarts gewoon een wratje of moedervlekje. Maar vorige week ging het ineens open en bloeden!! Direct naar de dierenarts, deze zei al dat het er niet fijn uitzag.. Toen moest Loes 3 x daags mijn oog zalven; ik ben nooit moeilijk, maar dit vond ik vreselijk, ik probeerde dan ook steeds snel weg te zijn!! Maar Loes is toch sneller.... Na een week moest ik terug om het resultaat te bekijken... nul verbetering! Ik moest dan ook direct blijven en de dierenarts heeft gisteren (3 Augustus 2000) het grootste gedeelte weggesneden. Hij vertelde dat het tijdens de operatie vreselijk bloedde en dat is helmaal geen goed teken!! Het weefsel wordt naar een lab gestuurd en volgende week vrijdag mag Loes bellen voor de uitslag. Het verwijderen was erg pijnlijk.. Dat heeft hij ook aan Loes verteld... daardoor was ze wel extra lief voor me! Waarschijnlijk is het een melanoom. Dat is iets dat bij mensen ook voorkomt.  Loes heeft het opgezocht en de info hier neergezet: MELANOOM.

Het is nu afwachten op de uitslag... ik hoorde ze wel met elkaar smoezelen dat het in het ongunstigste geval zo kan zijn dat mijn oog eruit moet!!!! Alleen dan kunnen alle verkeerde cellen goed verwijderd worden. Laten we maar hopen dat dat niet hoeft. Dat het gewoon goedaardig is... Toen ik thuiskwam was ik nog helemaal dizzy van de narcose..Maar ik had me een trek!! Wat denk je!! Kreeg ik dus gewoon niks!! Mocht niet!! Nou vraag ik je!!! Het is wel heel raar hoor...sta je op, zet een stap, zakt door je poten en zit weer op je gat. Loes wilde ook geen foto's van mij nemen, dat vond ze zielig, die flits in mijn oog.. maar 2 keer per dag 2 smeerseltjes in mijn oog druppelen is zeker niet zielig!! Hieronder foto's van vandaag. Ik vind dat je het niet echt goed kan zien, maar dat komt ook omdat het zo keurig gehecht is!! Je ziet het hier (gelukkig maar) niet goed, maar vanaf een kant gezien lijk ik wel een chinees!! Het is net of ik boos kijk, maar Loes kan gewoon niet fotograferen.

17 augustus 2000
Het is dus een kwaadaardig melanoom! Nu moet Loes nadenken wat ze wil dat er mij gebeurt. Kon ik maar zeggen wat IK voel, en wat IK wil!! De dierenarts weet bijna zeker dat hij niet alles heeft kunnen weghalen. Het gaat dus weer aangroeien, maar die vorige heeft er ook jaren gezeten voor het misging, en volgens hem groeien deze heel langzaam. Het zou wel 3 jaar kunnen duren voor je wat ziet. MAAR zei Loes, het kan toch ook naar binnen groeien en dan zie je niets! Dat is zo, dus vroeg ze of ze niet beter het zekere voor het onzekere konden nemen en maar meteen alles weghalen inclusief MIJN oog!!!  Nou, op zich is dat wel een idee, maar vrouwen intuïtie (!) zegt ook veel zei de dierenarts. Loes kan dus aanvoelen als het evt. niet goed zou gaan.... En nu moet Loes nadenken wat ze met mij gaat doen!!! Hij had het ook nog even over bestralen, maar toen zei Loes meteen: "nee, nooit!! Dat snapt mijn kat niet, daar wil ik haar niet aan onderwerpen!!" Is dat nou wel of niet verstandig van haar????

23 april 2001 - Schildklieren
Nu moest ik alweer naar die dierenarts. Loes vond dat ik te mager werd. De dierenarts had het over schildklieren in mijn nekje. Er was er een die was veeeeel te groot. Dus toen heeft hij een naald in mijn pootje geprikt en bloed van me gepakt. Loes zag dat hij een of ander ding pakte en toen zei ze: "Ojee, dat gaat ze niet leuk vinden hoor, als je haar gaat scheren, ze schrikt van dat geluid". Toen heeft hij dat ding weer teruggelegd en daar niets meer mee gedaan. Wat het nu was weet ik nog niet, want daarna heeft hij mijn pootje natgemaakt en voorzichtig alle haren opzij geschoven tot er een kaal plekje was en daar heeft hij toen die prik in gedaan om dat bloed te pakken. En toen mocht ik weer terug in de mand.
Pem bleek dus een probleem te hebben met haar schildklieren waardoor ze aan de medicijnen moest. Hiermee was verder prima te leven, de medicijnen werkten goed. Ze kwam weer op gewicht en werd helemaal de oude.

31 juli 2001 - Melanoom terug!!
Loes ontdekte dat het melanoom weer was aangegroeid. Door alle gedoe met die schildklieren had ze het niet eerder gezien. 

4 augustus 2001
Mijn oog is eruit.. Maar dat betekend ook, dat het gezwel weg is. Het kan dus niet verder groeien en mij pijn en andere last gaan bezorgen. Ik heb het toch maar getroffen. Die verhalen die je soms leest over soortgenoten. Bijna te gruwelijk om te geloven. En dan moet ik me druk maken om dat oog?? Het is nu bijna 4 dagen geleden, en eigenlijk moet ik zeggen dat ik me bijna weer opppie toppie voel!! Maar ik zal even bij het begin beginnen..
 

01-08-2001 ©Loesjes
Dit is de op één na laatste foto van mij met oog... 's morgens voor de operatie.

31 juli 2001 ©Loesjes

En zo heb ik dus tot 's avonds laat gelegen. De mussen vielen dood van het dak, zo warm was het die dag, maar door de narcose had ik hele koude oortjes en pootjes, dus moest ik warm gehouden worden. Normaal was ik na zo'n slaapprik snel weer op de been, maar dit keer was het allemaal heel erg naar. Ik stak steeds mijn tongetje naar buiten, en Loes dacht dan dat ik dorst had. Dus druppelde ze met een washandje water in mijn bekje. Maar daarvan moest ik steeds overgeven (dat heeft twee handdoekenwassen opgeleverd zegt Loes). En (ik kon er echt niets aan doen, de bak was te ver weg) heb zelfs wat op de vloerbedekking laten lopen. Mijn bedje kon ik schoon houden omdat ik echt de bak wilde bereiken. Toen ik nog een keer onder mijn dekentje vandaan kwam, heeft Loes me op de bak getild. Daar liet ik languit liggend alles lopen. Gelukkig tilde Loes me op, zodat ik niet helemaal onder kwam te zitten. Met bedje en al heeft ze me 's avonds naar de slaapkamer getild en daar heb ik heerlijk geslapen. 's Nachts werd ik wakker, en omdat ik geen water wilde drinken heeft Loes me een vorkje blikvoer gegeven, daar knapte ik echt van op. Ik ging zelfs voor de deur zitten, want ik wilde naar mijn vaste stekje. Maar ik moest binnen blijven, want ze wilde me 'in de gaten houden'. En dan ging het om 'stukkrabben of pulleken'. Nou, dat heb ik helemaal niet gedaan. Ik durfde zelfs niet te ademen aan die kant.. 

De volgende ochtend werd ik vrijgelaten, en ik heb toen meteen liters water gedronken (en lekker gegeten). Dat was ook meteen voor de hele dag genoeg, want daarna moest ik niet meer. Maar 's avonds weer wel hoor, ik moest wel, want overal waar ik even ging liggen werd een bakje water neergezet. Omdat ik niet krabbelde of pullekte, hoefde ik niet een of ander doorzichtig ding over mijn kopje te dragen.. Gelukkig weet ik wanneer ik verstandig moet zijn. Eigenlijk voelde ik me toen al weer een heel stuk beter.  Loes heb ik een paar dagen links laten liggen. Ze moest maar even voelen dat ik toch beter voorbereid wil worden op dit soort praktijken. 

Maar nu is het allemaal weer goed. Ja, die ene kant waar mijn oog dus niet meer zit, ziet er nog vreemd uit. Er steken allemaal draadjes uit. Die binnenkort weer door de da worden weggehaald. Dan zal ik daar de boel ook weer eens lekker tegenwerken. Maar zonder gekheid, ik voel me best weer heel prima, en weet ook wel dat dit nodig was. MAAR DIT WAS WEL THE LIMIT!! Hierna niet meer!!

Ik moet al elke dag toestaan dat er tabletten in mijn bekje worden gegooid.. het is welletjes. Loes zal nog af en toe wat fotootjes maken en hier plaatsen. Tot het helemaal overgroeid is met mijn vacht, en ik de nieuwe oude Pemmetje ben. En dat ga ik worden!! Als ik in een dipje zit, ga ik weer naar dit muziekje luisteren, en dan weet ik weer hoeveel geluk ik toch eigenlijk heb...

01-08-2001 ©Loesjes

01-08-2001 ©Loesjes                            04-08-2001 ©Loesjes

 
09-09-2001 ©Loesjes