En dan..

Vorige week bedacht ik dat ik voorheen tenminste altijd nog mijn dieren in de weblog bijhield. Want mijn dieren is uiteindelijk waar ik de blog voor heb. Zojuist dus Kitty’s verhaal alsnog geplaatst.

Het was weer een roerige tijd.
Ik ben wel vaker langere tijd afwezig, maar sinds het overlijden van mijn moeder eind 2014 voelt alles anders en blijft de klad erin. Ook na ruim 4 jaar blijft het onwerkelijk en regelmatig is zij in mijn gedachten of denk ik haar te zien op straat of in een winkel. Hoor ik haar stem..

Mijn vader bleef alleen achter en ging niet goed. Zowel mentaal als lichamelijk waardoor ik veel heen en weer ging. In 2016 is hij naar Lelystad verhuist en dat gaf wat rust. Niet meer steeds heen en weer rijden -soms alleen maar omdat hij niet meer wist hoe de afstandbediening werkte-, maar bovendien had hij nu een aanleunwoning met de zorg nabij.
In een paar minuten was ik nu bij hem als de tv bijvoorbeeld naar analoog was gesprongen en hij zijn favoriete zenders niet meer kon vinden of iets anders voor ons zo simpels.
Even een rondje kringloopwinkels of naar de markt was nu zo te doen.
Vorig jaar september is hij plotseling overleden en al waren we niet de beste maatjes.., het doet toch wat met je.
Ook gemopper is communicatie en al ging ik regelmatig met een knoop in mijn maag die kant op, ergens mis ik dat toch ook wel. Ik betrap me erop dat ik regelmatig ‘zijn’ boodschappen haal. Soms staat mijn koelkast vol met dingen die hij gebruikte, en ik dus niet. 🤔

foto: februari 2012

Maar nu dus tijd om verder te gaan en mezelf weer op de beessies te richten. Al is het dierenpark hier wel geslonken.

Er is nog konijn Cujo, inmiddels bijna 12 jaar en kerngezond. In al die jaren hooguit eens bij de dierenarts geweest vanwege niet willen eten en dat kan ik inmiddels zelf oplossen. Verder alleen voor het knippen van de nagels, want meneer heeft echt 4 handen nodig om geknipt te worden, en dan meteen even een korte check-up.

foto: 24 februari 2019

Natuurlijk Silvester. Die kwakkelt momenteel. Hij heeft al langere tijd darmklachten waarvoor hij levenslang dagelijks laxeermiddel krijgt. Geef ik dat niet dan kan hij niet poepen en afgelopen kerst was dat een situatie die ik, en zeker Silvester, nooit meer wil meemaken. Een klysma hielp niet dus moest hij handmatig ontlast worden. 😿
Ondertussen blijft hij maar afvallen en na allerlei onderzoeken blijft onduidelijk hoe dat komt.
Er blijft niets meer over van mijn eens zo enorme Sillie.

foto: 24 februari 2019, 15 jaar en 1 dag

So far dus. Weer. 🙂

Ik kan wel huilen met wat ze gedaan hebben bij WordPress. Hoe kan ik nou simpel een foto invoegen? Bij het stuk over Kitty heb ik een oude blog gekopieerd en kon ik op de klassieke manier nog werken, maar ik krijg nu alleen iets met blokken en snap er geen bal van.
——-
Toch nog gelukt, maar het moet allemaal universeel ofzo. 😕

Kitty 2002 -2018

17 april 2018

Inmiddels alweer ruim een jaar geleden, op 17 april 2018, heb ik Kitty laten inslapen.
Kitty had een flink abces in haar hals, net als konijn Carrie eerder. Omdat ze beide wit met wat rood waren was ik echt even van slag toen ik Kitty ineens met die bult onder haar kin zag. De tijd stond even stil.

Eerst dacht ik dat het kwam door een kiesje dat los zat, maar Kitty had een abces/woekering in haar bekje dat verder niets met het gebit te maken had.
Dierenarts heeft het abces leeggemaakt, antibiotica en pijnstillers gegevens en het ging wat beter.

Maar vervolgens werd ze ineens heel kwakkelig. Bloedonderzoek gaf aan alvleesontsteking en diabetes. De antibiotica iets langer laten doorlopen vanwege het weekend, maar ze ging almaar slechter. Vanwege de woekering in haar bekje kon ze geen brokjes meer eten.
Het speciale koolhydraatarme natvoer van de dierenarts is echt belachelijk kostbaar, dus ging ik over op Barfmenu (vers vlees ingevroren). De vis vond ze heerlijk, de volgende smaak wilde ze na een paar hapjes niet meer.
Dus gegeven wat ze wel lekker vind met het besluit de knoop op tijd door te hakken en niet na een paar weken te moeten zeggen dat ik te lang heb geprobeerd…

Buiten deze problemen kon ze ook sinds een week niet goed meer lopen en lag veel met haar kopje plat. Stond op, liep een stukje, ging weer liggen en dit herhaalde zich steeds weer.

17 april 2018 ben ik met Kitty bij de dierenarts geweest.
De dierenarts vroeg niet eens verder. Terwijl ik nog dacht dat ik misschien niet genoeg had gedaan.
Het inslapen ging op zich zonder problemen al blijf ik het raar vinden dat haar ogen niet helemaal sloten. Toen ze na het slaapmiddel de euthanasie injectie kreeg gingen haar ogen wijd open en zag ik ze dof worden waarna ze wel dichter gingen, maar niet helemaal en dat is ook niet meer gelukt al heb ik dat zachtjes geprobeerd.
Volgens de dierenarts is het normaal, maar ik heb de foto’s van de anderen opgezocht van na het overlijden en ze hadden allemaal de ogen dicht.
En toch ook weer geschrokken van het bloeden uit het neusje. Volgende keer (!) proberen eraan te denken en kussentje onder kopje leggen.

De dagen voor het inslapen had ik nog flink tijd haar nog te verwennen. Vanwege het mooie weer stond de tuindeur open en kon ze binnen en buiten lopen wat ze maar wilde, maar ze zat toch voornamelijk binnen en liefst in een klein hokje van een krabton boven. Zie foto.

Helaas alleen reageren als ingelogd. Ik kreeg zoveel spam (al werd die tegengehouden op de achtergrond) dat mijn host mijn mails steeds blokkeerde.

..en hier verder

Na een lange stilte pak ik de weblog weer op. Nu via WordPress omdat ik blijkbaar een oude versie van Websitemaker gebruik die niet meer ge-update wordt.

Helaas het eerste berichtje meteen met het nieuws dat ik afgelopen vrijdag 14 april Carrie heb laten inslapen.
(14 april 2017)

Blijkbaar was er toch meer aan de hand in en onder haar bekje dan we konden zien vorig jaar. Donderdag viel ineens op dat ze enorm kwijlde en een kant van haar kopje leek wel ingedeukt.


(14 april 2017)

Bij de dierenarts bleek er van alles onder haar kin en zo te voelen ook in haar kaakje te groeien. De binnenkant van haar bekje was te opgezwollen om alles goed te kunnen zien. Met de nodige medicijnen en al besproken dat het een palliatief traject zou worden ging ik naar huis. Vandaag zou ik weer langsgaan voor nader onderzoek. De zwellingen in het bekje zouden hopelijk geslonken zijn en dan hopelijk beter zicht. Maar toen ik vrijdag zo naar haar keek, met dat ingevallen kaakje, en haar geworstel om iets te eten, heb ik in overleg besloten het te stoppen om haar meer ellende te besparen. Ik kon haar dwangvoeren maar Carrie wilde niet opgepakt worden en ik wilde haar al die stress ook niet aandoen voor wat dagen misschien.


(14 april 2017)

Naderhand heb ik haar mee terug naar huis genomen zodat Cujo afscheid kon nemen. Maar hij heeft wat gesnuffeld en geprobeerd de bak waarin ze lag weg te trekken, verder ging hij ver van haar af zitten. Toen ik haar zaterdag naar het crematorium had gebracht heeft hij zelfs wat bokkesprongetjes gemaakt. Dat had ik lang niet gezien.. Wellicht was dit toch even zijn reactie. Maar verder is hij gewoon heerlijk aan het knabbelen en lijkt zich net zo te vermaken als anders.

Loesjes katten:

Silvester moet aankomen en Kitty is nog steeds op dieet om af te vallen.
Kitty was op gewicht, maar terug op ‘normaal’ voer in de hoeveelheden zoals aangegeven op de verpakking, ging het snel weer mis. Ik heb haar dus weer op het dieetvoer, maar erg snel gaat het niet.

(6 april 2017)


(14 maart 2017)

Silvester eet apart in de keuken omdat hij meer nodig heeft. Hij loopt steeds met me mee de keuken in en eet waar hij trek in heeft. Kitty kan er zo niet bij en ik hoef niemand op te sluiten.
Het betekent helaas wel dat ze op dagen dat ik werk tussendoor helemaal niets binnenkrijgen en ik weet niet wat ik daaraan kan doen. 

Van Silvester zijn een paar weken terug wel in totaal 4 tanden en kiezen getrokken. Sindsdien lukt eten wel beter, maar hij is erg kieskeurig en eten met veel voedingswaarde wil hij simpelweg niet. Buiten dit gaat het ze prima.

Tot zover. 

Tussentijdse update

Inmiddels langer geleden dan de bedoeling was.

Eind 2014 was een hectische periode. Een week nadat ik wegens zwangerschapsvervanging tijdelijk terug kon op mijn oude werkplek overleed mijn moeder. Dat heeft er enorm ingehakt, meer dan ik had verwacht, en ik heb me later vooral bezig gehouden met mijn werk en had totaal geen zin in en energie voor andere dingen.

Maar goed nieuws: die tijdelijke zwangerschapsvervanging wordt per 1 oktober een vast contract, ik mag gewoon blijven!  Bij de ander stop ik dan, want het combineren en flexibel blijven bij beide was best pittig.

Verder is begin vorig jaar mijn vader gevallen en brak een heup waardoor hij minder mobiel werd. Naar aanleiding van de val bleek er meer aan de hand en intussen heeft hij nieuwe heupen en is herstellende. Om wat meer in de buurt te zijn ben ik nu bezig hem in een aanleunwoning dichterbij te krijgen. Ik zie er erg naar uit dat ik gewoon elke dag weet waar ik hoe laat verwacht word (werk), en niet dan ook nog de auto in hoef om naar Amsterdam te gaan.

 

Dan natuurlijk.. Loesjes Beessies.
Ze zijn er allemaal nog en in prima gezondheid.

 Carrie, 8 jaar

13 juni 2016

Een klein wondertje, aangezien een abces dat ze op haar kin had gewoon is losgeraakt en afgevallen. Ik besloot samen met de dierenarts het abces te laten zitten en af te wachten hoe het zou gaan aangezien ze er geen last van leek te hebben. Als tijdens een operatie zou blijken dat het abces te ver vast zat zou ze misschien niet meer wakker gemaakt worden. Dus heb je een konijn met zo’n abces.. denk nog even na voor je er een kostbare operatie aan besteed.

28 februari 2016

Cujo, 9 jaar

13 juni 2016

Heb ik verteld dat ze tegenwoordig samen zitten? Ik weet niet meer hoe lang dit al is eigenlijk. Ik was het beu dat ze in twee rennen zaten en heb de hele boel naar de andere kant van de kamer gedaan. En toen was de vraag of ze elkaar de tent uit zouden slaan of dat het toch nog goed kwam. Het pakte gelukkig goed uit en Carrie is vooral niet bij Cujo weg te slaan. 🙂

 Silvester, 12 jaar

13 juni 2016

Een stuk lichter, dat wel, maar nog helemaal de oude. Nog altijd weet hij hoe hij die grote ogen moet gebruiken om zijn zin te krijgen.

 Kitty, 14 jaar

11 september 2015

Zij was lichtelijk aan de zware kant en ik heb haar op een dieet via de dierenarts. Ze is op een paar ons na helemaal op gewicht nu. Ze kan zich veel beter bewegen en springt gewoon weer met gemak overal op.

13 juni 2016

Dat was het wel weer even.. een heel verhaal. :p